Reumatoïde Artritis Kills!

Reumatoïde artritis (RA) is de meest voorkomende vorm van inflammatoire artritis en treft ongeveer 2 miljoen Amerikanen. RA is een chronische, systemische auto-immuunziekte die bij voorkeur aanvallen van de gewrichten, maar ook aanvallen andere orgaansystemen, zoals de longen, ogen, huid en cardiovasculaire systeem.

Het idee dat zijn gewoon artritis is niet van toepassing op RA. Veel recente epidemiologische studies hebben aangetoond dat het sterftecijfer bij RA patiënten hoger is dan bij mensen zonder reumatoïde artritis.

Wat meer verontrustend is dat deze toename in sterfte lijkt erger te worden volgens een studie gerapporteerd in november 2007 de kwestie van artritis en reuma.

"We vonden geen aanwijzingen dat RA patiënten ervaren verbeteringen in overleving in de afgelopen 4 5 decennia," senior auteur Dr Sherine E. Gabriel van de Mayo Clinic in Rochester, Minnesota, zei in een persbericht. "In feite heeft RA onderwerpen niet eens ervaren dezelfde verbeteringen in overleving als hun leeftijdgenoten zonder artritis, wat resulteert in een verslechtering van de relatieve sterfte in meer recente jaren, en een verbreding van de sterfte kloof tussen RA vakken en de algemene bevolking doorheen de tijd .

In de afgelopen decennia van de toegenomen overleving in de bevolking in het algemeen, hebben patiënten met RA ook geprofiteerd van eerdere diagnose, nieuwere drugs protocollen, en meer agressieve behandeling programma's. Echter, of deze verbeteringen in het beheer zijn geassocieerd met een verbeterde overleving is niet goed omschreven.

Met behulp van het medisch dossier database van alle bewoners van Olmsted County, Minnesota (waar de Mayo Clinic gevestigd is), de onderzoekers geïdentificeerd 822 patiënten met RA door de American College of Rheumatology criteria, van 18 jaar of ouder. Dit omvatte alle inwoners van Rochester, Minnesota, eerst met RA gediagnosticeerd tussen 1 januari 1955 en 1 januari 1995, evenals alle bewoners van Olmsted County gediagnosticeerd met RA tussen 1 januari 1995 en 1 januari 2000.

De gemiddelde leeftijd bij RA begin was 57,6 jaar, 71,5% van de patiënten waren vrouwen. Follow-up voortgezet tot de dood of 1 januari 2007. Tijdens de follow-up van een mediane duur van 11,7 jaar, 445 patiënten met RA is overleden.

Met behulp van statistische modellen correctie voor leeftijd en geslacht, de onderzoekers vergeleken de overlevingskansen van patiënten met de diagnose RA 1955-1964, 1965 tot 1974 1975-1984, 1985 en 1994 en 1995 tot 2000. Tijdens deze 5 periodes, heeft overlevingscijfers voor RA patiënten niet wezenlijk veranderen, aangeeft dat er geen significante verbetering in levensduur.

Hoewel de verwachte sterfte in de algemene bevolking fors gedaald, zowel voor mannen en vrouwen tussen 1965 en 2005 is het sterftecijfer voor vrouwelijke en mannelijke RA patiënten constant op 2.4 en 2.5 per 100 manjaren, respectievelijk, gedurende dezelfde periode. Voor vrouwen in de algemene bevolking Minnesota, sterfte daalde van 1.0 per 100 person-jaar in 1965 tot 0,2 per 100 person-jaar in 2000, terwijl voor mannen, sterfte daalde van 1,2 per persoon 100-jaar in 1965 tot 0,3 per 100 person - jaar in 2000.

"Hoewel de redenen voor de groeiende kloof zijn onduidelijk sterfte, cardiovasculaire sterfte is, ten minste de helft van de sterfgevallen bij personen met RA, en het is mogelijk dat de cardiovasculaire interventies dat een betere levensverwachting in de algemene bevolking kan niet dezelfde gunstige effecten gehad bij personen met RA, "Dr Gabriel said.

De auteurs wijzen op enkele mogelijke tekortkomingen in hun analyse. Een studie beperking was het feit dat de studie werd uitgevoerd in 1 geografisch gebied en de meerderheid van de proefpersonen was blank. Een andere tekortkoming is dat de studie niet konden personen met RA die niet aanwezig voor de medische zorg tellen. Ten slotte is het niet mogelijk om de resultaten te extrapoleren naar patiënten met RA gediagnosticeerd na 2000, die wellicht meer agressief behandeld met biologische therapie.

De auteurs adviseren dringend onderzoek dat zal opheldering over de redenen achter deze discrepantie sterfte en dat zal leiden tot oplossingen voor de verbetering van de overleving bij patiënten met RA. (Arthritis Rheum. 2007; 56:35833587).

Auteurs Opmerking: Momenteel is er een enorme hoeveelheid onderzoek wordt gedaan voor de ontwikkeling van meer effectieve, meer selectieve en veiliger RA therapieën. Of deze therapieën een belangrijke impact zal hebben op de mortaliteit is nog onzeker. Er is intrigerende aanwijzingen dat TNF-remmers mogelijk kunnen verminderen, het percentage van atherosclerotische ziekte in RA. En er is ook enig bewijs dat deze middelen kan verminderen de incidentie van lymfomen bij patiënten met RA. Dit wordt gecompenseerd door de toename van infecties van de luchtwegen die voorkomen bij patiënten behandeld met TNF-remmers. Alleen de tijd en meer onderzoek zal ons de antwoorden.