Ik reed van de snelweg. Enige wat ik wist dat de pijn in mijn lies was ondraaglijk. Als reed, bleef ik kijken naar de aanwijzingen voor mij. Het kleine stukje papier was mijn laatste beetje hoop.
De plaats, waar ik was, had geen arts. De dichtstbijzijnde dokter was een tien uur rijden. Zittend achter het stuur en rijden de korte afstand was te pijnlijk voor mij. Ik wist dat ik reed, maar waar en hoe waren allemaal een mysterie.
Tenslotte bereikte ik de kleine onverharde weg waar ik moest een omleiding nemen en stapt uit de snelweg. Ik was op weg naar het huis van een dame die een lokale arts. Ze had niet studeerde geneeskunde in een medisch college maar de mensen geloofden dat ze me kon bevrijden van de pijn.
Zoals ik reed vaststelling van de kleine weg, het enige wat ik hoopte met heel mijn leven was, dat ze moeten kunnen mij genezen. De weg leidde tot een terug moeras land. Daar, tussen al het vuil en de natte, stond een huisje. Het zag er zeker een lotus groeit in een vuil vijver.
Daar stond ze, de mooiste vrouwen, had ik ooit gezien heb. Het was niet haar gezicht of lichaam, die mij trok, het was haar innerlijke schoonheid. De tachtig jaar oude vrouwen hadden mooie lange grijze haren. Het leek alsof ze fijn zilver draden die voortvloeien uit haar hoofdhuid had. De glimlach en de charme van haar gezicht alleen maar maakte me lopen naar haar toe. Ze maakte me gewoon gaan zitten en begon met me te praten.
Haar stem was zoet en ze praatte meer dan een uur. Ik zat daar en gewoon blijven luisteren. Ieder woord zei ze klonk als het geluid van muziek. Ik was zo gebiologeerd door haar innerlijke schoonheid dat ik een of andere manier gewoon niet kan herinneren een enkel woord sprak ze aan mij.
Elk woord dat zij sprak leek te zijn alsof het de waarheid. Alles wat ze sprak waren allemaal erg belangrijk voor mij en mijn wereld. Ze was iemand die ik had gezien voor de eerste keer, maar toch voelde ik dat ze bekend was voor mij. Ik, nooit eens het gevoel dat dit een absolute vreemdeling praten met mij in een zuidelijk accent.
Ten slotte, na een uur had ze moe geworden. Ze moet hebben gevoeld dat ik een absolute zombie. Toen vroeg ze me om een pen en papier. Ik pakte het uit en gaf hem aan haar. De dame ging toen zitten en schreef een lijst van instructies voor mij. Ik twijfelachtig nam het papier van haar en toen was volledig zapped.
Ze vertelde me dat de instructies op het papier zou ontdoen van mijn nier steen en dat het zou genezen mij van het probleem volledig. Ik zat daar, ik kon maar niet begrijpen hoe ze erachter over mijn steen en de ondraaglijke pijn. Hoewel ik daar al meer dan een uur, had ik niet gesproken een enkel woord, zin of monosyllable. Hoe heeft ze weten te komen over mijn situatie?
De oude schoonheid glimlachte naar me. Als ze lachte, zag ik de aura die ze had om haar heen. Ze nam me gewoon bij de hand en liet me de weg naar buiten.
