Ramp Environmental Law

Op 23 maart 1989, de supertanker Exxon Valdez trok uit Valdez, Alaska, beladen met meer dan 56.000.000 liter ruwe olie. Kapitein Joseph Hazelwood, de kapitein van het schip, had de dag doorgebracht met het drinken van bemanningsleden. Hij had ten minste acht wodka verbruikt tweepersoonskamers en zijn promillage bedroeg ,241 - meer dan zes keer het toegestane niveau onder Coast Guard regelgeving. Derde stuurman Gregory Neven was op recht buiten de grenzen die door vermoeidheid federale wetten. Hazelwood, Neven en de rest van de bemanning geconfronteerd reis door een nacht ijs in Prince William Sound. Intoxicatie Hazelwood was blijkt uit de alcohol op zijn adem, zijn onduidelijke spraak (vastgelegd op geluidsband) en, vooral, zijn acties als het schip genavigeerd het geluid.

Terwijl passeren visgronden, Hazelwood nam de Exxon Valdez buiten de vastgestelde scheepvaartroutes om ijs te voorkomen. Hij zette het schip op de automatische piloot, met een versnelling op Bligh Reef. Hazelwood dan links de brug in strijd met de federale loodsen verordeningen. Toen hij beneden, Hazelwood gaf vage instructies aan de onervaren en vermoeid Cousins. Binnen enkele minuten, de supertanker sloeg Bligh Reef, morsen 11.000.000 liter olie, waardoor de grootste olieramp en grootste ecologische ramp op dat moment ervaren in de Amerikaanse geschiedenis.

Na de aarding, werden rechtszaken ingediend in Alaska Staat en de Federale Hof voor rekening van ongeveer 45.000 particulieren, bedrijven, inheemse bedrijven en lokale overheden, op zoek naar zowel compenserende en punitive damages. De meeste van de acties staat rechtbank werden uiteindelijk verwijderd om de federale rechter. Het Federaal District Court zorgvuldig beheerd deze geschillen. Het trad honderden orders, en de ontdekking meester ingevoerd honderden meer. Het proces plan voorzag in vier afzonderlijke fasen van het proces. De eerste drie fasen zou worden geprobeerd om een jury van 12 (in plaats van de gebruikelijke zes), met een vereiste unanieme oordeel. Trial als volgt verlopen:

1. Fase 1 en begon op 9 mei 1994, 5 jaar na de lekkage, en eindigde op 6 juni 1994. Een week later, op 13 juni 1994, de jury geeft een oordeel dat zowel Exxon en Hazelwood was roekeloos geweest.

2. Fase IIa ging naar proces in 20 juni 1994, het bepalen van de oogst verloren, verlies prijs en mogelijk waardering vorderingen in de Prince William Sound, Kodiak, Cook Inlet, en Chignik zalm en haring visserij. Na beraadslaagt een maand (van 11 juli 1994-11 augustus 1994), de jury van honderden miljoenen in compenserende schadevergoeding op deze vorderingen.

3. Fase III werd geprobeerd tussen 22 augustus 1994 en 29 augustus 1994. In deze fase werd de jury gevraagd om te beslissen of Exxon en / of Hazelwood moeten worden beoordeeld punitive damages, en zo ja, in welke hoeveelheid. De jury heeft haar uitspraak op 16 september 1994, de toekenning van punitive damages tegen Exxon in het bedrag van 5 miljard dollar en tegen en Hazelwood in het bedrag van 5.000 dollar.

De compenserende schade vorderingen van alle andere eisers, niet eerder besloten in fase II van de studie werden te hebben is besloten in Fase IV. Fase IV afgewikkeld vóór het proces, medio 1996.

Exxon en Hazelwood talloze ingediend na het proces bewegingen. Deze bewegingen resulteerde in het District Court afgifte van ongeveer 250 pagina's van de uitspraken. Door deze vertraging, is een definitieve uitspraak niet ingeschreven tot 24 september 1996. Een gewijzigd Arrest werd uiteindelijk afgegeven op 30 januari 1997.

Beroepen en kruis beroepen volgende volgde. The Ninth Circuit Court of Appeals haar eerste besluit op 7 november 2001. In wezen is de rechtbank remanded de zaak naar het proces te beoordelen, met het verzoek die rechter Holland beoordeelt de juiste hoeveelheid van punitive damages in het licht van de Verenigde Staten Hooggerechtshof beslissingen, BMW en Cooper. (Hierbij moet worden opgemerkt dat geen van deze Hooggerechtshof beslissingen bestond op het moment van het proces van de Exxon Valdez geschillen.)

Uiteindelijk rechter Holland tegenzin verlaagd bestraffende schade van de jury prijs van 5 miljard dollar tot 4,5 miljard dollar. Rechter Holland ging op dat de rente op het arrest nota zelf zou ergens in het bereik van ongeveer 2,5 miljard dollar. Exxon beroep opnieuw.

Op vrijdag de 22e december 2006, het Ninth Circuit Court of Appeals weer afgegeven beschikking, waardoor de straf schade award tegen Exxon van 4,5 miljard dollar tot 2,5 miljard dollar. Exxon onmiddellijk gevraagd en banc nieuwe behandeling voor het Ninth Circuit Court of Appeals. Op 23 mei 2007, werd nieuwe behandeling geweigerd. Dit liet Exxon met de optie van een dagvaarding naar de Verenigde Staten Supreme Court, die zij heeft gedaan.

Ongelooflijk, op 29 oktober 2007, de Verenigde Staten Supreme Court verleend Exxon Schrift, en heeft ingestemd met de regelmatigheid van de herziene beslissing beslissen. De zaak zal waarschijnlijk worden aangevoerd in de loop van het voorjaar 2008. Een Justitie, Samuel Alito, recused zichzelf te wijten aan de eigendom van tussen de $ 100.000 en 250.000 dollar van Exxon voorraad.

Het is duidelijk, dit is een van de oudste stukken van milieurampen geschillen in het land. Wie had ooit gedacht dat na een van de grootste olierampen in de wereld, veroorzaakt door een duidelijk dronken kapitein, ouder dan 18 jaar zou passeren zonder een cent op bestraffende schade wordt besteed aan die zo sterk beschadigd door de lekkage.

Vanuit praktisch oogpunt, veel beschadigd door de lekkage van mening dat Exxon al heeft gezegevierd, omdat ze letterlijk hebben versleten mensen. Na de milieurampen, werden tal van mensen die gedwongen in een faillissement. Sinds de lekkage, hebben tal van anderen gestorven, waardoor hun erfgenamen van vergelding zoeken. Ook sommige van de meest prominente advocaten die betrokken zijn bij het geschil (M. Melvin Belli, Sr, Jerry Cohen, Leonard Ring, Richard Gerry, onder andere), zijn sindsdien overleden. Hoewel bitterzoete, is misschien wel dit tragische procederen eindelijk naderen hun voltooiing.

Vanuit juridisch oogpunt is er veel te zeggen over het Ninth Circuit Court of Appeals 22 december 2006, advies. Was de toekenning van 4,5 miljard dollar "schromelijk overdreven"? Na een grove verweerder displays, laakbaar, gedrag voldoende om een toekenning van punitive damages rechtvaardigen, moet gedrag genomen door verweerder vervolgens dienen om bestraffende schade een jury award te verminderen? Misschien deze vragen het best beantwoord worden door de analyse van andere gevallen dan de Exxon Valdez geschillen. Maar, of men het eens met de analyse Rechter Schröder, of niet, toch iedereen het eens met haar opmerking: 'Het is tijd voor dit slepende procedures te beëindigen. "

Helaas, met subsidie van de Verenigde Staten Hooggerechtshof van Exxon Schrift, is de saga gewaarborgd te blijven, en mogelijk met aanzienlijke gevolgen voor de slachtoffers van deze tragedie te vermijden.